Ontslag op staande voet en toch een vergoeding?

Wanneer een arbeidsovereenkomst door de werkgever wordt beëindigd, heeft de werknemer in beginsel recht op een transitievergoeding. Dit geldt echter niet als sprake is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer. Daarbij kan worden gedacht aan een ontslag op staande voet.

Toch betekent een rechtsgeldig ontslag op staande voet niet altijd dat de werknemer ook geen vergoeding ontvangt. Dat blijkt uit een recente uitspraak van de kantonrechter in Amsterdam (ECLI:NL:RBAMS:2025:9726).

Ontslag op staande voet na ongeoorloofde afwezigheid

In deze uitspraak ging het om een filiaalmanager met een lange staat van dienst. Hij werd door zijn werkgever op staande voet ontslagen, omdat hij ongeoorloofd afwezig was geweest en zijn uren volgens de werkgever ten onrechte in het tijdregistratiesysteem had vermeld.

Volgens de werkgever kon dit worden aangemerkt als fraude. De werknemer was het daar niet mee eens en startte een procedure.

Standpunt van de werknemer

De werknemer stelde zich op het standpunt dat van fraude geen sprake was. Volgens hem had hij op andere dagen en soms zelfs buiten werktijd gewerkt. Deze uren werden vervolgens gecompenseerd.

Daarnaast vond de werknemer dat de periode die door de werkgever was onderzocht niet representatief was. Juist in die periode had hij te maken met persoonlijke problemen.

Ook voerde hij aan dat een ontslag op staande voet grote financiële gevolgen zou hebben voor hem en zijn gezin. Daarbij wees hij erop dat hij gedurende zijn dienstverband van bijna 28 jaar altijd goed had gefunctioneerd.

Oordeel van de kantonrechter over het ontslag op staande voet

De kantonrechter beslist echter in het nadeel van de werknemer en laat het ontslag op staande voet in stand.

Het ongeoorloofd afwezig zijn tijdens reguliere werktijden, zonder overleg met de werkgever, vormde volgens de kantonrechter een dringende reden voor onmiddellijke beëindiging van de arbeidsovereenkomst.

Daarbij merkt de kantonrechter op dat het langdurige dienstverband, de financiële schade en de persoonlijke omstandigheden van de werknemer wel meewegen. Deze omstandigheden waren echter niet voldoende om tot een ander oordeel te komen.

Geen billijke vergoeding, wel transitievergoeding

De vorderingen van de werknemer tot betaling van een vergoeding wegens onregelmatige opzegging en een billijke vergoeding worden door de kantonrechter afgewezen.

De door de werknemer verzochte transitievergoeding van circa € 52.000 wordt echter wel toegewezen.

Volgens de kantonrechter is bij een ontslag op staande voet in beginsel geen transitievergoeding verschuldigd. Dit kan anders zijn als het niet toekennen van de transitievergoeding naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is.

Daarvan was in dit geval sprake. De persoonlijke omstandigheden van de werknemer speelden daarbij een doorslaggevende rol. De werknemer had gedurende zijn lange dienstverband altijd goed gefunctioneerd. Daarnaast waren de gevolgen van het ontslag op staande voet voor hem extra ingrijpend, gelet op zijn financiële situatie en de zorg voor drie minderjarige kinderen.

Wat betekent dit voor de praktijk?

Een ontslag op staande voet is voor een werkgever altijd risicovol. Zelfs als de kantonrechter oordeelt dat het ontslag rechtsgeldig is gegeven, kan dit nog steeds financiële gevolgen hebben voor de werkgever.

Uit deze uitspraak blijkt dat een werknemer onder bijzondere omstandigheden toch recht kan hebben op een transitievergoeding na ontslag op staande voet.

Voor werkgevers is het daarom belangrijk om vooraf goed te beoordelen of ontslag op staande voet de juiste route is. Het is verstandig om daarover tijdig juridisch advies in te winnen.

Voor meer informatie of een passend advies kunt u contact opnemen met Erick Quaars via tfquaars@boersadvocaten.nl of (0318) 522 404.